It Is Just A Movie
Home Message Archive Random AudioCinemaColumnsReviewsVideos Theme
Reviews, trailers & more
»

Prometheus (2012)

Een groep wetenschappers vindt aanwijzingen dat er meer leven is in het universum. Hierop worden zij uitgenodigd om op een verre planeet dit te onderzoeken. Op deze planeet doen zij angstaanjagende ontdekkingen die het einde van de mensheid kunnen betekenen.

Elizabeth Shaw en Charlie Holloway zijn door miljardair Peter Weylandt uitgenodigd om dit gegeven te onderzoeken. Ze stuiten al snel op verbazingwekkende ontdekkingen die wat zeggen over het ontstaan van de mensheid en de evolutie van onze soort. 

Prometheus is een prachtig vorm gegeven film die visueel extreem hoogstaand is. Ridley Scott tovert zoveel mooie plaatjes en scenes voor, dat het bijna duizelingwekkend wordt. De details waarmee dit gedaan wordt, laten zien wat voor een visionair Ridley Scott is. Iets wat hij ook met de eerste Alien en Bladerunner liet zien. Het ruimteschip van de wetenschappers is prachtig en zo ook het landschap van de planeet die zij aandoen. Ook de waterval aan het begin van de film oogt subliem.

Het acteerwerk is ook sterk; vooral Michael Fassbender laat acteerwerk van de bovenste plank zien als David. Hij brengt David koel, koud en afstandelijk. Zonder emoties en binding tot iets. Als een robot dus, die David ook is. Noomi Rapace is ook niet onverdienstelijk in een rol die haar vast meer werk zal opleveren in Hollywood. Toch vond ik haar niet altijd even overtuigend, aangezien ik vond dat zij in sommige scenes wat genuanceerder mocht overkomen. 

Toch is Prometheus niet geworden wat ik ervan gehoopt had. Dit ga ik niet toeschrijven aan mijn eigen verwachtingen, maar eerder aan de directie die de film neemt. Althans, die scriptschrijvers Jon Spaihts en Damon Lindeloff hebben gekozen. Zij leiden de film ergens naar toe, maar tot een hoogtepunt komt het, eigenlijk, nergens. Ook mist de film de nagelbijtende spanning waar, vooral, de eerste twee Alien-films om bekend staan. De film stelt wel een aantal vragen over het ontstaan van de mensheid, de evolutie van de mens en de vele vragen die het veelal, onbekende, universum nog voor ons oproept, maar laat teveel in het midden. Klaarblijkelijk omdat het lijkt dat er nog een vervolg zal komen, maar een wat strakker script had zeker op zijn plek geweest. Ook zijn er een aantal dingen, wat karakters in de film betreft, die niet even consequent zijn uitgevoerd. Hiermee doel ik op wat er met verschillende personages gebeurt, nadat zij aan dezelfde omstandigheden zijn blootgesteld. 

En Charlize Theron had, naar mijn mening, deze rol kunnen overslaan, want zij voegt niks toe aan de film. Ik weet niet of het de bedoeling was om met een robot-achtige tred, met de armen stijf langs het lichaam, steeds rond te lopen en om alleen als obstakel te fungeren, maar veel heeft haar personage niet om het lijf. 

Prometheus is door deze elementen een verdelende film geworden, aangezien ik het vermoeden heb dat het een film is die veel verschillende meningen zal oproepen bij critici en kijkers. Toch is de film zeker de moeite waard om te zien, al is het alleen al voor de sfeer die Scott neerzet en de beelden die hij kiest.

This Movie Is Dissapointing

2.5/5

5.5/10 

Prometheus (2012)
Een groep wetenschappers vindt aanwijzingen dat er meer leven is in het universum. Hierop worden zij uitgenodigd om op een verre planeet dit te onderzoeken. Op deze planeet doen zij angstaanjagende ontdekkingen die het einde van de mensheid kunnen betekenen.
Elizabeth Shaw en Charlie Holloway zijn door miljardair Peter Weylandt uitgenodigd om dit gegeven te onderzoeken. Ze stuiten al snel op verbazingwekkende ontdekkingen die wat zeggen over het ontstaan van de mensheid en de evolutie van onze soort. 
Prometheus is een prachtig vorm gegeven film die visueel extreem hoogstaand is. Ridley Scott tovert zoveel mooie plaatjes en scenes voor, dat het bijna duizelingwekkend wordt. De details waarmee dit gedaan wordt, laten zien wat voor een visionair Ridley Scott is. Iets wat hij ook met de eerste Alien en Bladerunner liet zien. Het ruimteschip van de wetenschappers is prachtig en zo ook het landschap van de planeet die zij aandoen. Ook de waterval aan het begin van de film oogt subliem.
Het acteerwerk is ook sterk; vooral Michael Fassbender laat acteerwerk van de bovenste plank zien als David. Hij brengt David koel, koud en afstandelijk. Zonder emoties en binding tot iets. Als een robot dus, die David ook is. Noomi Rapace is ook niet onverdienstelijk in een rol die haar vast meer werk zal opleveren in Hollywood. Toch vond ik haar niet altijd even overtuigend, aangezien ik vond dat zij in sommige scenes wat genuanceerder mocht overkomen. 
Toch is Prometheus niet geworden wat ik ervan gehoopt had. Dit ga ik niet toeschrijven aan mijn eigen verwachtingen, maar eerder aan de directie die de film neemt. Althans, die scriptschrijvers Jon Spaihts en Damon Lindeloff hebben gekozen. Zij leiden de film ergens naar toe, maar tot een hoogtepunt komt het, eigenlijk, nergens. Ook mist de film de nagelbijtende spanning waar, vooral, de eerste twee Alien-films om bekend staan. De film stelt wel een aantal vragen over het ontstaan van de mensheid, de evolutie van de mens en de vele vragen die het veelal, onbekende, universum nog voor ons oproept, maar laat teveel in het midden. Klaarblijkelijk omdat het lijkt dat er nog een vervolg zal komen, maar een wat strakker script had zeker op zijn plek geweest. Ook zijn er een aantal dingen, wat karakters in de film betreft, die niet even consequent zijn uitgevoerd. Hiermee doel ik op wat er met verschillende personages gebeurt, nadat zij aan dezelfde omstandigheden zijn blootgesteld. 
En Charlize Theron had, naar mijn mening, deze rol kunnen overslaan, want zij voegt niks toe aan de film. Ik weet niet of het de bedoeling was om met een robot-achtige tred, met de armen stijf langs het lichaam, steeds rond te lopen en om alleen als obstakel te fungeren, maar veel heeft haar personage niet om het lijf. 
Prometheus is door deze elementen een verdelende film geworden, aangezien ik het vermoeden heb dat het een film is die veel verschillende meningen zal oproepen bij critici en kijkers. Toch is de film zeker de moeite waard om te zien, al is het alleen al voor de sfeer die Scott neerzet en de beelden die hij kiest.
This Movie Is Dissapointing
2.5/5
5.5/10 

Safe House (2012)

Een rookie CIA-agent krijgt de taak om een voortvluchtige oud CIA-agent te herbergen in een safe house. Dit wordt moeilijk genoeg, aangezien men het op hem voorzien heeft.

Will Weston is een rookie die hoopt dat hij binnen afzienbare tijd op een grote klus wordt gezet. Nu bewaakt hij een safe house in Johannesburg, maar daar gebeurd eigenlijk niks. Wanneer de voortvluchtige Tobin Frost zich zelf aangeeft, om degenen die het op hem voorzien hebben af te schudden, wordt Frost in de safe house van Matt geplaatst. Hier zal hij vertoeven tot hij weer wordt verplaatst.  Frost heeft een bestand bij zich die, mits het bestand bekend wordt gemaakt, de corruptie binnen verschillende internationale inlichtingendiensten bekend zou maken. De reden dus ook dat er op hem gejaagd wordt.

Geen onbekend gegeven en dat hoeft ook niet, want het gaat om de uitvoering. Daar is op zich niks mis mee. De film bevat de nodige spanning en er zit een lekkere tempo in. Vooral de achtervolgingen springen eruit en de acteurs, natuurlijk. Denzel Washington en Ryan Reynolds zijn geen lichtgewichten, vooral eerst genoemde niet, en zij dragen de film dan ook, aangezien de film veel bouwt op de interactie tussen hen. Frost is de doorgewinterde oud CIA-agent met een missie en Weston is de naïeve rookie wiens ogen nog geopend moeten worden. Dat gegeven heeft wel wat weg van, de superieure, Training Day. Er ontstaat ook een soortgelijke onderlinge verhouding tussen de twee.

Toch is Safe House niet echt bevredigend, omdat de clue al ver van tevoren duidelijk is. Het is niet moeilijk aan te geven waar het verhaal naar toe gaat en wie verantwoordelijk zijn voor de corruptie. Dit haalt een beetje de 'punch' uit de film. Vooral omdat er veel soortgelijke films zijn gemaakt, maar dan beter. Hierdoor is Safe House vrij voorspelbaar en zit je als kijker te wachten op gebeurtenissen die je voor jezelf al hebt uitgetekend

This Movie Is Dissapointing

2.5/5

5/10 

Safe House (2012)
Een rookie CIA-agent krijgt de taak om een voortvluchtige oud CIA-agent te herbergen in een safe house. Dit wordt moeilijk genoeg, aangezien men het op hem voorzien heeft.
Will Weston is een rookie die hoopt dat hij binnen afzienbare tijd op een grote klus wordt gezet. Nu bewaakt hij een safe house in Johannesburg, maar daar gebeurd eigenlijk niks. Wanneer de voortvluchtige Tobin Frost zich zelf aangeeft, om degenen die het op hem voorzien hebben af te schudden, wordt Frost in de safe house van Matt geplaatst. Hier zal hij vertoeven tot hij weer wordt verplaatst.  Frost heeft een bestand bij zich die, mits het bestand bekend wordt gemaakt, de corruptie binnen verschillende internationale inlichtingendiensten bekend zou maken. De reden dus ook dat er op hem gejaagd wordt.
Geen onbekend gegeven en dat hoeft ook niet, want het gaat om de uitvoering. Daar is op zich niks mis mee. De film bevat de nodige spanning en er zit een lekkere tempo in. Vooral de achtervolgingen springen eruit en de acteurs, natuurlijk. Denzel Washington en Ryan Reynolds zijn geen lichtgewichten, vooral eerst genoemde niet, en zij dragen de film dan ook, aangezien de film veel bouwt op de interactie tussen hen. Frost is de doorgewinterde oud CIA-agent met een missie en Weston is de naïeve rookie wiens ogen nog geopend moeten worden. Dat gegeven heeft wel wat weg van, de superieure, Training Day. Er ontstaat ook een soortgelijke onderlinge verhouding tussen de twee.
Toch is Safe House niet echt bevredigend, omdat de clue al ver van tevoren duidelijk is. Het is niet moeilijk aan te geven waar het verhaal naar toe gaat en wie verantwoordelijk zijn voor de corruptie. Dit haalt een beetje de 'punch' uit de film. Vooral omdat er veel soortgelijke films zijn gemaakt, maar dan beter. Hierdoor is Safe House vrij voorspelbaar en zit je als kijker te wachten op gebeurtenissen die je voor jezelf al hebt uitgetekend. 
This Movie Is Dissapointing
2.5/5
5/10 

I Am Number Four (2011)

Film over alien John Smit, die met negen andere kinderen naar de aarde is gestuurd, zodat zij later hun krachten kunnen bundelen in de strijd tegen de Mogodorians.

Zijn bewaker, en voogd, Henri probeert John klaar te stomen voor de strijd tegen de Mogodorians, een buitenaards ras dat de laatst overgebleven Loriens willen uitroeien. Ze gaan van stad naar stad om de Mogodorians voor te blijven. In de laatste stad waar zij aankomen ontmoet John de mooie Sarah, waardoor hij besluit klaar te zijn met vluchten.

I Am Number Four is een film die je niet serieus kan nemen. De low-budget effects en het, overbekende script, zijn matig in elk aspect. De film lijkt eerder een slechte tiener science-fiction serie, dan een film. Een slechte 'jeugd'aflevering van de X-Files of van de serie Roswell. Het helpt ook niet dat de protagonist niet kan acteren. Op een gegeven moment wens je dat de Mogodorians hem snel vinden om hem te onthoofden. De Mogodorians, slecht uitziende punk/gothic-aliens, houden, trouwens, het internet in de gaten in de zoektocht naar John en rijden ‘onopvallend’ als creepe guys rond. Vrij belachelijk, zoals de hele film. 

Nee, I Am Number Four verdient het cijfer ‘four’.

1.5/5

4/10 

I Am Number Four (2011)
Film over alien John Smit, die met negen andere kinderen naar de aarde is gestuurd, zodat zij later hun krachten kunnen bundelen in de strijd tegen de Mogodorians.
Zijn bewaker, en voogd, Henri probeert John klaar te stomen voor de strijd tegen de Mogodorians, een buitenaards ras dat de laatst overgebleven Loriens willen uitroeien. Ze gaan van stad naar stad om de Mogodorians voor te blijven. In de laatste stad waar zij aankomen ontmoet John de mooie Sarah, waardoor hij besluit klaar te zijn met vluchten.
I Am Number Four is een film die je niet serieus kan nemen. De low-budget effects en het, overbekende script, zijn matig in elk aspect. De film lijkt eerder een slechte tiener science-fiction serie, dan een film. Een slechte 'jeugd'aflevering van de X-Files of van de serie Roswell. Het helpt ook niet dat de protagonist niet kan acteren. Op een gegeven moment wens je dat de Mogodorians hem snel vinden om hem te onthoofden. De Mogodorians, slecht uitziende punk/gothic-aliens, houden, trouwens, het internet in de gaten in de zoektocht naar John en rijden ‘onopvallend’ als creepe guys rond. Vrij belachelijk, zoals de hele film. 
Nee, I Am Number Four verdient het cijfer ‘four’.
1.5/5
4/10 

Revolutionary Road (2008)

Frank en April Wheeler ogen, voor de buitenwereld, als het perfecte gezin. Echter, de buitenwereld weet niet dat de twee een facade ophouden. De relatie vertoont al enige tijd kleerscheuren en het wordt er niet beter op.

Het stel is een middenklasse gezin, met twee kinderen en een woning in de buitenwijken. Een model gezin, zou je zeggen. Dat zou het ook zijn als Frank en April geen problemen hadden. Wanneer de twee, allebei, hun dromen niet gerealiseerd zien, gaat alles bergafwaarts.

Revolutionary Road is een topfilm. De film bezit een top ensemble cast, waarmee alle ingrediënten er zijn om een sterke film af te leveren. Dat wordt ook ruimschoots waargemaakt. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet zijn weer samen te zien in een film na Titanic en zij vertolken de rollen van Frank en April Wheeler. Beiden zijn perfect op dreef en acteren zoals er in een film geacteerd moet worden. Met diepgang, emotie, passie en overtuiging. Ze zetten perfect twee complexe karakters neer die in een, geweldige, sleur door het leven gaan. Allebei teleurgesteld in de richting waarin hun leven is gegaan en in elkaar. Let ook op Michael Shannon, genomineerd voor een Oscar voor deze rol, die op zijn, karakteristieke wijze een ‘mad man’ neerzet. Hij is makkelijk één van de beste acteurs van zijn generatie

Wat Revolutionary Road goed maakt, buiten het acteerwerk, is de pijn en teleurstelling die de twee met zich meedragen en elke dag doorheen moeten gaan. Wanneer je leven niet loopt zoals je gehoopt had, kan dat veel problemen met zich meebrengen die een serieuze tol op een relatie kunnen eisen. De hopeloosheid waarin de twee zich bevinden en het proberen op te krabbelen na teleurstelling na teleurstelling, zijn issues waar iedereen mee te maken krijgt en ook issues die serieuze littekens kunnen achterlaten in een gezin. Het schetst ook een beeld uit het leven in die tijd en de facade die men moest ophouden voor hun omgeving, een gegeven dat ook nog in de huidige tijd, voor velen, een gegeven is. 

Revolutionary Road is een must-see

4/5

8/10 

Revolutionary Road (2008)
Frank en April Wheeler ogen, voor de buitenwereld, als het perfecte gezin. Echter, de buitenwereld weet niet dat de twee een facade ophouden. De relatie vertoont al enige tijd kleerscheuren en het wordt er niet beter op.
Het stel is een middenklasse gezin, met twee kinderen en een woning in de buitenwijken. Een model gezin, zou je zeggen. Dat zou het ook zijn als Frank en April geen problemen hadden. Wanneer de twee, allebei, hun dromen niet gerealiseerd zien, gaat alles bergafwaarts.
Revolutionary Road is een topfilm. De film bezit een top ensemble cast, waarmee alle ingrediënten er zijn om een sterke film af te leveren. Dat wordt ook ruimschoots waargemaakt. Leonardo DiCaprio en Kate Winslet zijn weer samen te zien in een film na Titanic en zij vertolken de rollen van Frank en April Wheeler. Beiden zijn perfect op dreef en acteren zoals er in een film geacteerd moet worden. Met diepgang, emotie, passie en overtuiging. Ze zetten perfect twee complexe karakters neer die in een, geweldige, sleur door het leven gaan. Allebei teleurgesteld in de richting waarin hun leven is gegaan en in elkaar. Let ook op Michael Shannon, genomineerd voor een Oscar voor deze rol, die op zijn, karakteristieke wijze een ‘mad man’ neerzet. Hij is makkelijk één van de beste acteurs van zijn generatie. 
Wat Revolutionary Road goed maakt, buiten het acteerwerk, is de pijn en teleurstelling die de twee met zich meedragen en elke dag doorheen moeten gaan. Wanneer je leven niet loopt zoals je gehoopt had, kan dat veel problemen met zich meebrengen die een serieuze tol op een relatie kunnen eisen. De hopeloosheid waarin de twee zich bevinden en het proberen op te krabbelen na teleurstelling na teleurstelling, zijn issues waar iedereen mee te maken krijgt en ook issues die serieuze littekens kunnen achterlaten in een gezin. Het schetst ook een beeld uit het leven in die tijd en de facade die men moest ophouden voor hun omgeving, een gegeven dat ook nog in de huidige tijd, voor velen, een gegeven is. 
Revolutionary Road is een must-see
4/5
8/10 

Yes Man (2008)

Wanneer Carl naar een ‘Yes Man’ bijeenkomst gaat, besluit hij op alle avonturen, die op zijn pad komen, ja te zeggen.

Carl is na de scheiding van zijn vrouw niet meer dezelfde. Hij verwaarloost zijn vrienden en oogt lusteloos. Door de ‘Yes Man’ bijeenkomst, poogt hij een nieuwe impuls te geven aan zijn leven.

Yes Man is bij vlagen grappig en bezit een aantal leuke scenes, Carl die een ‘jumper’ van een richel probeert te krijgen met zijn gitaar, toch is het niet genoeg om de hele film te blijven boeien. Vooral tegen het eind zakt de film wat in en boet zij daardoor veel aan kracht in. Aan Jim Carrey zal het niet snel liggen. De rol van Carl is een rol die op zijn lijf is geschreven en hij geeft ook een degelijke performance. Ook, personal favorite, Zooey Deschanel is niet vervelend om naar te kijken. Echter, de film is nooit verrassend en ik had sterk het idee dat er met de beschikbare cast een betere film mogelijk was. Al met al is dit niet één van Jim’s beste films.

This Movie Is Nothing Special 

2.5/5

5.5/10 

Yes Man (2008)
Wanneer Carl naar een ‘Yes Man’ bijeenkomst gaat, besluit hij op alle avonturen, die op zijn pad komen, ja te zeggen.
Carl is na de scheiding van zijn vrouw niet meer dezelfde. Hij verwaarloost zijn vrienden en oogt lusteloos. Door de ‘Yes Man’ bijeenkomst, poogt hij een nieuwe impuls te geven aan zijn leven.
Yes Man is bij vlagen grappig en bezit een aantal leuke scenes, Carl die een ‘jumper’ van een richel probeert te krijgen met zijn gitaar, toch is het niet genoeg om de hele film te blijven boeien. Vooral tegen het eind zakt de film wat in en boet zij daardoor veel aan kracht in. Aan Jim Carrey zal het niet snel liggen. De rol van Carl is een rol die op zijn lijf is geschreven en hij geeft ook een degelijke performance. Ook, personal favorite, Zooey Deschanel is niet vervelend om naar te kijken. Echter, de film is nooit verrassend en ik had sterk het idee dat er met de beschikbare cast een betere film mogelijk was. Al met al is dit niet één van Jim’s beste films.
This Movie Is Nothing Special 
2.5/5
5.5/10 

Our Family Wedding (2010)

Film die een stel volgt die van plan is om in het huwelijk te treden. Zij moeten alleen hun ouders nog op één lijn weten te krijgen.

Lucia, America Ferrara, is namelijk Mexicaans en Marcus, Lance Gross, is Afro-Amerikaans. Omdat Marcus in Laos gaat werken, en Lucia meegaat, willen zij hun huwelijk snel plaats laten vinden en daarom moeten hun ouders daarvan op de hoogte worden gebracht. Wat lastig is, aangezien Lucia haar ouders, bijna, niks verteld heeft en al helemaal niet dat Marcus zwart is. Dit zorgt natuurlijk voor de nodige obstakels op de weg naar hun bruiloft, want beide kampen hebben aanpassingsproblemen, en problemen met elkaars etniciteit, en die moeten eerst nog overwonnen worden.

Geen wereldvreemd plot, dus. Het is een pad die vaak is bewandeld in het rom-com genre en die menig missers, maar ook voltreffers, heeft geproduceerd. Our Family Wedding is geen van beiden. Wat de film wel is, is een vermakelijke film die genoeg leuke momenten heeft om de film staande te weten houden. De cast is leuk, excentriek en gevarieerd en dat zorgt wel voor kleurrijke personages. America Ferrara, bekend van Ugly Betty, speelt Lucia en dit doet zij niet onverdienstelijk. Hetzelfde kan gezegd worden voor de rest van de cast, alhoewel Forest Whitaker films van dit kaliber, zou je zeggen, toch wel een beetje ontstegen zou moeten zijn.

De film is niet helemaal gevrijwaard van clichés, dat de vaders van Marcus en Lucia elkaar eerder ontmoeten en meteen niet kunnen luchten voelt gefabriceerd aan, en niet alle grappen over de verhoudingen tussen Afro-Amerikanen en Latino’s zijn even geslaagd. Dat de film ook nog de subplotten van Brad, Forrest Whitaker, en de ouders van Lucia, Miguel en Sonia, behandeld leidt eigenlijk ook alleen maar af van waar de film echt om zou  moeten draaien: de relatie van Marcus en Lucia. Maar goed, de film heet niet voor niets ‘Our’ Family Wedding, dus dat de perikelen van de rest van de familie behandeld zouden worden komt niet als een verrassing.

Maar de film is de moeite waard door de chemie tussen America Ferrara en Lance Gross en de leuke bijrolspelers. Charlie Murphy, een vriend van Brad, Lupe Ontiveros, de oma van Lucia, en Anjelah Johnson, Lucia’s zus, in het bijzonder. 

This Movie Is Funny

3/5 
6/10 

Our Family Wedding (2010)
Film die een stel volgt die van plan is om in het huwelijk te treden. Zij moeten alleen hun ouders nog op één lijn weten te krijgen.
Lucia, America Ferrara, is namelijk Mexicaans en Marcus, Lance Gross, is Afro-Amerikaans. Omdat Marcus in Laos gaat werken, en Lucia meegaat, willen zij hun huwelijk snel plaats laten vinden en daarom moeten hun ouders daarvan op de hoogte worden gebracht. Wat lastig is, aangezien Lucia haar ouders, bijna, niks verteld heeft en al helemaal niet dat Marcus zwart is. Dit zorgt natuurlijk voor de nodige obstakels op de weg naar hun bruiloft, want beide kampen hebben aanpassingsproblemen, en problemen met elkaars etniciteit, en die moeten eerst nog overwonnen worden.
Geen wereldvreemd plot, dus. Het is een pad die vaak is bewandeld in het rom-com genre en die menig missers, maar ook voltreffers, heeft geproduceerd. Our Family Wedding is geen van beiden. Wat de film wel is, is een vermakelijke film die genoeg leuke momenten heeft om de film staande te weten houden. De cast is leuk, excentriek en gevarieerd en dat zorgt wel voor kleurrijke personages. America Ferrara, bekend van Ugly Betty, speelt Lucia en dit doet zij niet onverdienstelijk. Hetzelfde kan gezegd worden voor de rest van de cast, alhoewel Forest Whitaker films van dit kaliber, zou je zeggen, toch wel een beetje ontstegen zou moeten zijn.
De film is niet helemaal gevrijwaard van clichés, dat de vaders van Marcus en Lucia elkaar eerder ontmoeten en meteen niet kunnen luchten voelt gefabriceerd aan, en niet alle grappen over de verhoudingen tussen Afro-Amerikanen en Latino’s zijn even geslaagd. Dat de film ook nog de subplotten van Brad, Forrest Whitaker, en de ouders van Lucia, Miguel en Sonia, behandeld leidt eigenlijk ook alleen maar af van waar de film echt om zou  moeten draaien: de relatie van Marcus en Lucia. Maar goed, de film heet niet voor niets ‘Our’ Family Wedding, dus dat de perikelen van de rest van de familie behandeld zouden worden komt niet als een verrassing.
Maar de film is de moeite waard door de chemie tussen America Ferrara en Lance Gross en de leuke bijrolspelers. Charlie Murphy, een vriend van Brad, Lupe Ontiveros, de oma van Lucia, en Anjelah Johnson, Lucia’s zus, in het bijzonder. 
This Movie Is Funny
3/5 6/10 

Takers (2010)

Vijf vrienden krijgen een aanbod van een oude partner om te participeren aan een overval op een geldtransport. Wat een routineklus zou moeten worden, veranderd in een nachtmerrie wanneer alles mis loopt.

Zij krijgen van hun oude partner Delonte Rivers, Ghost, dit aanbod te horen en zij kunnen er 25-30 miljoen aan verdienen. Normaliter wachten zij altijd een jaar met een nieuwe klus, maar deze klus is te goed om te laten lopen. Agenten Jack Welles en Eddie Hatcher onderzoeken de vorige overval die de heren hebben gepleegd en komen hen langzamerhand op het spoor. 

Takers is in alles een matige film. Jammer, want het geheel wordt wel gladjes en stijlvol in beeld gebracht. Regisseur Luessenhop schotelt menig mooi plaatje voor en ook de kleding van de heren geeft een extra dimensie aan de film. Dit zijn geen kruimeldieven, tuig of nietsnutten, dit zijn mannen die weten wat zij doen, goed en stijlvol gekleed zijn, genieten van het leven en hun overvallen uiterst klinisch, goed voorbereid en adequaat aanpakken. Als het script en het plot dat ook was, dan had Takers een veel betere film geweest.

De film is in één woord: ongeloofwaardig. De beginscène, waarin zij een bank overvallen, zet al meteen de verkeerde toon. Hoe zij weten te ontsnappen na hun overval is just ridiculous. Het spreekt voor zich dat zij dit hebben geanticipeerd, maar hiervoor zijn zij zo afhankelijk van de welwillendheid van hun 'handlangers', dat dit een gegeven is die je niet kan uitstippelen of op kunt rekenen. Een dergelijke situatie is eerder geneigd te mislukken, dan lukken. Ook zitten er onnodige subplots, die van Eddie Hatcher en de zus van één van de overvallers, in de film verweven die weinig tot niks toevoegen aan de film. Maar het meest schrijnende is dat er geen enkele diepgang in de personages zit. Het publiek leert hen niet kennen en krijgt ook geen hoogte van wat hen motiveert, alleen van Ghost, om te doen wat zij doen. Hierdoor bouw je geen sympathie op voor geen van hen en laat het je koud wat er met hen gebeurd of wat hen nog staat te wachten. Voeg hierbij een slap einde aan toe en je hebt een matige film. Daar kan de aardige cast, de shoot-outs en een, mooi in beeld gebrachte, achtervolgingsscène, niks aan veranderen.

This Movie Sucks

2/5 

Takers (2010)
Vijf vrienden krijgen een aanbod van een oude partner om te participeren aan een overval op een geldtransport. Wat een routineklus zou moeten worden, veranderd in een nachtmerrie wanneer alles mis loopt.
Zij krijgen van hun oude partner Delonte Rivers, Ghost, dit aanbod te horen en zij kunnen er 25-30 miljoen aan verdienen. Normaliter wachten zij altijd een jaar met een nieuwe klus, maar deze klus is te goed om te laten lopen. Agenten Jack Welles en Eddie Hatcher onderzoeken de vorige overval die de heren hebben gepleegd en komen hen langzamerhand op het spoor. 
Takers is in alles een matige film. Jammer, want het geheel wordt wel gladjes en stijlvol in beeld gebracht. Regisseur Luessenhop schotelt menig mooi plaatje voor en ook de kleding van de heren geeft een extra dimensie aan de film. Dit zijn geen kruimeldieven, tuig of nietsnutten, dit zijn mannen die weten wat zij doen, goed en stijlvol gekleed zijn, genieten van het leven en hun overvallen uiterst klinisch, goed voorbereid en adequaat aanpakken. Als het script en het plot dat ook was, dan had Takers een veel betere film geweest.
De film is in één woord: ongeloofwaardig. De beginscène, waarin zij een bank overvallen, zet al meteen de verkeerde toon. Hoe zij weten te ontsnappen na hun overval is just ridiculous. Het spreekt voor zich dat zij dit hebben geanticipeerd, maar hiervoor zijn zij zo afhankelijk van de welwillendheid van hun 'handlangers', dat dit een gegeven is die je niet kan uitstippelen of op kunt rekenen. Een dergelijke situatie is eerder geneigd te mislukken, dan lukken. Ook zitten er onnodige subplots, die van Eddie Hatcher en de zus van één van de overvallers, in de film verweven die weinig tot niks toevoegen aan de film. Maar het meest schrijnende is dat er geen enkele diepgang in de personages zit. Het publiek leert hen niet kennen en krijgt ook geen hoogte van wat hen motiveert, alleen van Ghost, om te doen wat zij doen. Hierdoor bouw je geen sympathie op voor geen van hen en laat het je koud wat er met hen gebeurd of wat hen nog staat te wachten. Voeg hierbij een slap einde aan toe en je hebt een matige film. Daar kan de aardige cast, de shoot-outs en een, mooi in beeld gebrachte, achtervolgingsscène, niks aan veranderen.
This Movie Sucks
2/5 

Glory (1989)

Na op het strijdveld, de Burgeroorlog, een nederlaag te hebben geleden, door falen en angst van hemzelf, tracht kolonel Robert Shaw zijn waardigheid ter herwinnen door het eerste zwarte vrijwilligers regiment onder zijn leiding te nemen en hen hun waarde te laten bewijzen als strijdkrachten en als mensen. 

Op het moment suprême gaf Robert niet thuis op het strijdveld en dit leverde hem een kleine deuk in zijn eigenwaarde op. Wanneer hij verneemt dat er een besluit is genomen om, voor het eerst, zwarten toe te laten tot het leger, wordt er een beroep op hem gedaan om dat regiment onder zijn bewind te nemen. Hij rekruteert zijn vriend, majoor Forbes, om hem te assisteren. Een zwarte vriend, Thomas Searles, meldt zich meteen aan als hij ook van dit besluit verneemt. Vanaf dan is het een strijd tot erkenning en waardering voor zijn troepen en een missie om hen eindelijk te laten deelnemen aan de Burgeroorlog.

Glory is een belangrijke film om te zien. Het is een stuk geschiedenis die men moet kennen en op de hoogte van moet zijn. Het vertelt het verhaal van zwarte soldaten die door actief te participeren in de Burgeroorlog, pogen een verandering teweeg te brengen aan hun bestaan en hun realiteit. In een tijd waar zij slaven waren, tweede, misschien derderangs burgers, was deze participatie niet vanzelfsprekend en ook niet sociaal gewenst. Dat zwarten ervoor kozen om vrijwillig te participeren in de Burgeroorlog, terwijl zij doorhadden dat dit niet veel zou betekenen voor hun mensenrechten, rechten en sociale positie, is bewonderenswaardig en verdiend erkenning te krijgen. Dat het door wijze van deze film gebeurd is valt te prijzen.

Glory wordt gekenmerkt door sterke tot ijzersterke performances. Matthew Broderick, die niet door iedereen even geprezen werd voor zijn vertolking, vind ik juist wel op zijn plaats als Robert Shaw. Toegegeven, hij wordt wel ondergesneeuwd door Morgan Freeman, Cary Elwes, Andre Braugher en vooral, Denzel Washington, maar hij doet het wel naar behoren. Hij beeldt goed een kolonel uit, die ook zoekende is naar de juiste communicatiemiddelen en handelswijze om met zijn troepen om te gaan. Maar de ster van de film is ongetwijfeld Denzel Washington. Hij geeft de film een smoel en pit. Wanneer hij in beeld komt dan gebeurd er wat en krijgt de film een extra impuls. Hij acteert met charisma en overtuiging, eigenschappen waar hij later in zijn carrière om bekend zou staan. Ongetwijfeld is dit een van de sterkste rollen uit zijn carrière, waar hij ook een Oscar voor ontving. 

Het zwarte regiment krijgt veel obstakels op hun pad, wat gebruikelijk is in dit soort films en dat zij deze moeten overwinnen is dat ook. Sommige ingrepen voelen daarom wat geforceerd aan, maar gelukkig niet storend. Dat hetzelfde regiment dat hen op een gegeven moment kleineerden, dezelfden zijn die hen toejuichen voor hun heldhaftigheid is een onnodige ingreep. In wezen pleit de film voor gerechtigheid, vrijheid en gelijkheid. Daar slaagt zij in. Dat het zwarte regiment, en Robert Shaw, strijdt voor een doel dat, uiteindelijk, niet veel zou schelen voor de manier hoe zwarten nog dik een eeuw gezien zouden worden, en behandeld, is wel wrang, maar is tegelijkertijd ook wel de charme van de film. Ondanks tegenspoed en onrecht moet er altijd iemand, of een collectief, zijn die in opstand komt en vecht voor waar hij in geloofd. Dat is een boodschap die iedereen ten harte zou moeten nemen.

This Movie Is Great

4/5 

Glory (1989)
Na op het strijdveld, de Burgeroorlog, een nederlaag te hebben geleden, door falen en angst van hemzelf, tracht kolonel Robert Shaw zijn waardigheid ter herwinnen door het eerste zwarte vrijwilligers regiment onder zijn leiding te nemen en hen hun waarde te laten bewijzen als strijdkrachten en als mensen. 
Op het moment suprême gaf Robert niet thuis op het strijdveld en dit leverde hem een kleine deuk in zijn eigenwaarde op. Wanneer hij verneemt dat er een besluit is genomen om, voor het eerst, zwarten toe te laten tot het leger, wordt er een beroep op hem gedaan om dat regiment onder zijn bewind te nemen. Hij rekruteert zijn vriend, majoor Forbes, om hem te assisteren. Een zwarte vriend, Thomas Searles, meldt zich meteen aan als hij ook van dit besluit verneemt. Vanaf dan is het een strijd tot erkenning en waardering voor zijn troepen en een missie om hen eindelijk te laten deelnemen aan de Burgeroorlog.
Glory is een belangrijke film om te zien. Het is een stuk geschiedenis die men moet kennen en op de hoogte van moet zijn. Het vertelt het verhaal van zwarte soldaten die door actief te participeren in de Burgeroorlog, pogen een verandering teweeg te brengen aan hun bestaan en hun realiteit. In een tijd waar zij slaven waren, tweede, misschien derderangs burgers, was deze participatie niet vanzelfsprekend en ook niet sociaal gewenst. Dat zwarten ervoor kozen om vrijwillig te participeren in de Burgeroorlog, terwijl zij doorhadden dat dit niet veel zou betekenen voor hun mensenrechten, rechten en sociale positie, is bewonderenswaardig en verdiend erkenning te krijgen. Dat het door wijze van deze film gebeurd is valt te prijzen.
Glory wordt gekenmerkt door sterke tot ijzersterke performances. Matthew Broderick, die niet door iedereen even geprezen werd voor zijn vertolking, vind ik juist wel op zijn plaats als Robert Shaw. Toegegeven, hij wordt wel ondergesneeuwd door Morgan Freeman, Cary Elwes, Andre Braugher en vooral, Denzel Washington, maar hij doet het wel naar behoren. Hij beeldt goed een kolonel uit, die ook zoekende is naar de juiste communicatiemiddelen en handelswijze om met zijn troepen om te gaan. Maar de ster van de film is ongetwijfeld Denzel Washington. Hij geeft de film een smoel en pit. Wanneer hij in beeld komt dan gebeurd er wat en krijgt de film een extra impuls. Hij acteert met charisma en overtuiging, eigenschappen waar hij later in zijn carrière om bekend zou staan. Ongetwijfeld is dit een van de sterkste rollen uit zijn carrière, waar hij ook een Oscar voor ontving. 
Het zwarte regiment krijgt veel obstakels op hun pad, wat gebruikelijk is in dit soort films en dat zij deze moeten overwinnen is dat ook. Sommige ingrepen voelen daarom wat geforceerd aan, maar gelukkig niet storend. Dat hetzelfde regiment dat hen op een gegeven moment kleineerden, dezelfden zijn die hen toejuichen voor hun heldhaftigheid is een onnodige ingreep. In wezen pleit de film voor gerechtigheid, vrijheid en gelijkheid. Daar slaagt zij in. Dat het zwarte regiment, en Robert Shaw, strijdt voor een doel dat, uiteindelijk, niet veel zou schelen voor de manier hoe zwarten nog dik een eeuw gezien zouden worden, en behandeld, is wel wrang, maar is tegelijkertijd ook wel de charme van de film. Ondanks tegenspoed en onrecht moet er altijd iemand, of een collectief, zijn die in opstand komt en vecht voor waar hij in geloofd. Dat is een boodschap die iedereen ten harte zou moeten nemen.
This Movie Is Great
4/5 

Man On A Ledge (2012)

Nick Cassidy wordt tot 25 jaar cel veroordeeld na een diamant te hebben gestolen. Wanneer hij 2 jaar later weet te ontsnappen, poogt hij zin onschuld te bewijzen en degenen die hem erin hebben geluisd te achterhalen.

Hij krijgt namelijk te horen dat zijn vader is overleden en tijdens diens begrafenis overmeesterd hij de twee agenten die hem naar de begrafenis hadden begeleid.  Een maand later zien boekt Nick een hotelkamer om even later plaats te nemen op een richel. Hij trekt al gauw de aandacht van aanwezigen, de politie en de media, wat ook zijn doel was. Dit geeft zijn broertje, en vriendin, de tijd om de diamant, die Nick gestolen zou hebben, echt te stelen zodat zij Nicks onschuld kunnen bewijzen.

Man on a Ledge heeft de ingrediënten om een goede film te zijn. Het concept is niet slecht, de cast mag er wezen en de locatie is veelbelovend. Het merendeel van de film speelt zich namelijk af op de richel die Nick als afleidingsmanoeuvre  gebruikt. Door te impliceren dat hij gaat springen schenkt hij zijn broertje de tijd om dus de diamant te stelen die hem 25 jaar celstraf heeft bezorgd. Deze diamant behoort toe aan David Englander. Een tycoon die financiële problemen had en de diefstal van de diamant in scene zet om weer kapitaal te verkrijgen. Hier is wel een zondebok voor nodig. Helaas voor Nick, is hij dat.

Het idee is er, jammer dat de uitvoering zwaar te wensen overlaat. Alles valt wel heel toevallig op zijn plek voor Nick. Wanneer hij overweegt te springen, slaakt het toegesnelde publiek een kreet en dit geeft dan weer zijn broertje de gelegenheid om ‘ongehoord’ in het gebouw van Englander te geraken. Het publiek die Nick eerst toejuicht om er een eind aan te maken, schaart zich momenten later massaal achter hem. Er zijn zelfs dames die met borden informeren of hij al dan niet vrijgezel is. Ook ontpopt er in het publiek een gek zich tot zijn grootste supporter, waar hij later, ook, nog profijt van zal hebben. Deze aspecten voelen vrij geforceerd aan en bepaald niet naturel.

Dat het hele gegeven vrij voorspelbaar is, doet de film ook geen goed. De redelijk doorgewinterde kijker zal er allemaal snel doorheen kijken. Waarom Englander de diamant, die gestolen zou zijn en verkocht, in zijn eigen gebouw huisvest is ook een belachelijke plotwending. Dat hij die zelf bij zich gaat dragen, terwijl hij weet dat er nog mensen rondlopen die het op het object voorzien hebben, is even curieus. En, de acrobatiek die Nick op kleine richels uithaalt om een aanstormende S.W.A.T team te ontwijken, is ook niet heel plausibel. Het gegeven rond Nick zijn vader is ook belachelijk, maar dat moet je zien om te geloven. Het script is ronduit belachelijk en totaal niet geloofwaardig. De stunt die Nick tegen het eind uitvoert tart ook alle wetten. 

De cast stelt niet teleur. Die maken de film nog wel ‘kijkwaardig’. Sam Worthington, Elizabeth Banks, Ed Harris, Kyra Sedgwick, Jamie Bell en Anthony Mackie zijn goede tot uitstekende acteurs. Echter, elke acteur is afhankelijk van het script en de diepgang die het script biedt aan de personages. Dat schiet in deze film flink tekort.

This Movie Sucks

2/5 

Man On A Ledge (2012)
Nick Cassidy wordt tot 25 jaar cel veroordeeld na een diamant te hebben gestolen. Wanneer hij 2 jaar later weet te ontsnappen, poogt hij zin onschuld te bewijzen en degenen die hem erin hebben geluisd te achterhalen.
Hij krijgt namelijk te horen dat zijn vader is overleden en tijdens diens begrafenis overmeesterd hij de twee agenten die hem naar de begrafenis hadden begeleid.  Een maand later zien boekt Nick een hotelkamer om even later plaats te nemen op een richel. Hij trekt al gauw de aandacht van aanwezigen, de politie en de media, wat ook zijn doel was. Dit geeft zijn broertje, en vriendin, de tijd om de diamant, die Nick gestolen zou hebben, echt te stelen zodat zij Nicks onschuld kunnen bewijzen.
Man on a Ledge heeft de ingrediënten om een goede film te zijn. Het concept is niet slecht, de cast mag er wezen en de locatie is veelbelovend. Het merendeel van de film speelt zich namelijk af op de richel die Nick als afleidingsmanoeuvre  gebruikt. Door te impliceren dat hij gaat springen schenkt hij zijn broertje de tijd om dus de diamant te stelen die hem 25 jaar celstraf heeft bezorgd. Deze diamant behoort toe aan David Englander. Een tycoon die financiële problemen had en de diefstal van de diamant in scene zet om weer kapitaal te verkrijgen. Hier is wel een zondebok voor nodig. Helaas voor Nick, is hij dat.
Het idee is er, jammer dat de uitvoering zwaar te wensen overlaat. Alles valt wel heel toevallig op zijn plek voor Nick. Wanneer hij overweegt te springen, slaakt het toegesnelde publiek een kreet en dit geeft dan weer zijn broertje de gelegenheid om ‘ongehoord’ in het gebouw van Englander te geraken. Het publiek die Nick eerst toejuicht om er een eind aan te maken, schaart zich momenten later massaal achter hem. Er zijn zelfs dames die met borden informeren of hij al dan niet vrijgezel is. Ook ontpopt er in het publiek een gek zich tot zijn grootste supporter, waar hij later, ook, nog profijt van zal hebben. Deze aspecten voelen vrij geforceerd aan en bepaald niet naturel.
Dat het hele gegeven vrij voorspelbaar is, doet de film ook geen goed. De redelijk doorgewinterde kijker zal er allemaal snel doorheen kijken. Waarom Englander de diamant, die gestolen zou zijn en verkocht, in zijn eigen gebouw huisvest is ook een belachelijke plotwending. Dat hij die zelf bij zich gaat dragen, terwijl hij weet dat er nog mensen rondlopen die het op het object voorzien hebben, is even curieus. En, de acrobatiek die Nick op kleine richels uithaalt om een aanstormende S.W.A.T team te ontwijken, is ook niet heel plausibel. Het gegeven rond Nick zijn vader is ook belachelijk, maar dat moet je zien om te geloven. Het script is ronduit belachelijk en totaal niet geloofwaardig. De stunt die Nick tegen het eind uitvoert tart ook alle wetten. 
De cast stelt niet teleur. Die maken de film nog wel ‘kijkwaardig’. Sam Worthington, Elizabeth Banks, Ed Harris, Kyra Sedgwick, Jamie Bell en Anthony Mackie zijn goede tot uitstekende acteurs. Echter, elke acteur is afhankelijk van het script en de diepgang die het script biedt aan de personages. Dat schiet in deze film flink tekort.
This Movie Sucks
2/5 

Act of Valor (2012)

Een elite groep Navy Seals wordt erop uit gestuurd om een gegijzelde agente te bevrijden. Hierdoor stuiten zij op een groter probleem, namelijk verscheidene geplande aanslagen op de Verenigde Staten.

Wanneer zij de agente bevrijden blijkt, uit een telefoon die zij in beslag namen, dat een Tsjetsjeense terrorist, Abu Shabal, van plan is om aanslagen te plegen op de Verenigde Staten. Shabal krijgt hierbij medewerking van Christo, een louche zakenman en wapenhandelaar. Vanaf dan is het voor het team een race tegen de klok om de plannen van Shabal te verijdelen en de aanslagen te voorkomen.

Wat te prijzen valt aan Act of Valor zijn de actiescenes en hoe die in beeld worden gebracht. Door verschillende camerastandpunten krijg je als kijker wel een beetje het gevoel dat je er zelf bij bent. Ook verhoogt de adrenaline en spanning, die de Seals voelen en ook hoorbaar is door hun ademhaling, de intense sfeer die er zou moeten hangen in dergelijke situaties. Voor de film is gebruik gemaakt van echte Navy Seals en dat is ook wel te merken. Alles oogt professioneel en gefocust en dat verhoogt wel het realisme. Dat de Navy Seals geen acteurs zijn, komt soms wel duidelijk naar voren. De dialogen die gevoerd worden door ‘Chief’ en ‘Luitenant’ voelen regelmatig wat gekunsteld aan en geacteerd. In dit soort scenes verraden zij dat zij geen beroepsacteurs zijn. Ook klinkt de narrator van de film niet heel interessant, aangezien die de nodige clichés eruit gooit.

De Seals worden ook bijzonder heldhaftig en geromantiseerd in beeld gebracht. Soms hebben zij wel wat weg van superhelden, aangezien zij in sommige situaties, bijna onsterfelijk lijken, terwijl de tegenstander bij bosjes erbij neervalt. De Seals, en de overige strijdkrachten van het Amerikaanse leger, worden wel heel glorieus in beeld gebracht, waardoor de film aanvoelt als een promotiefilm voor ‘Uncle Sam’. Net als de film een wervingsfilm is. De verhouding tussen Shabal en Christo is ook dubieus, aangezien laatstgenoemde Shabal steunt terwijl hij zelf niet gelooft in de overtuigingen van Shabal. En, wie probeert er onder te duiken op een enorme, patserige jacht? Ik ga ervan uit dat het niet de beste dekmantel is om ongezien te manoeuvreren. En waarom praten twee jeugdvrienden niet hun eigen oorspronkelijke taal met elkaar?

Door deze aspecten is Act of Valor een film die je voor deze vergrijpen kan afstraffen, en een halve ster eraf halen, of kunt belonen, en er een halve ster bijtellen, voor de aspecten die wel werken; de actiescenes en de geleverde strijd. Ik kies voor het laatste en zie deze missers maar door de vingers, want ondanks dit is Act of Valor toch vermakelijk.

This Movie Is Oke

3/5 

Act of Valor (2012)
Een elite groep Navy Seals wordt erop uit gestuurd om een gegijzelde agente te bevrijden. Hierdoor stuiten zij op een groter probleem, namelijk verscheidene geplande aanslagen op de Verenigde Staten.
Wanneer zij de agente bevrijden blijkt, uit een telefoon die zij in beslag namen, dat een Tsjetsjeense terrorist, Abu Shabal, van plan is om aanslagen te plegen op de Verenigde Staten. Shabal krijgt hierbij medewerking van Christo, een louche zakenman en wapenhandelaar. Vanaf dan is het voor het team een race tegen de klok om de plannen van Shabal te verijdelen en de aanslagen te voorkomen.
Wat te prijzen valt aan Act of Valor zijn de actiescenes en hoe die in beeld worden gebracht. Door verschillende camerastandpunten krijg je als kijker wel een beetje het gevoel dat je er zelf bij bent. Ook verhoogt de adrenaline en spanning, die de Seals voelen en ook hoorbaar is door hun ademhaling, de intense sfeer die er zou moeten hangen in dergelijke situaties. Voor de film is gebruik gemaakt van echte Navy Seals en dat is ook wel te merken. Alles oogt professioneel en gefocust en dat verhoogt wel het realisme. Dat de Navy Seals geen acteurs zijn, komt soms wel duidelijk naar voren. De dialogen die gevoerd worden door ‘Chief’ en ‘Luitenant’ voelen regelmatig wat gekunsteld aan en geacteerd. In dit soort scenes verraden zij dat zij geen beroepsacteurs zijn. Ook klinkt de narrator van de film niet heel interessant, aangezien die de nodige clichés eruit gooit.
De Seals worden ook bijzonder heldhaftig en geromantiseerd in beeld gebracht. Soms hebben zij wel wat weg van superhelden, aangezien zij in sommige situaties, bijna onsterfelijk lijken, terwijl de tegenstander bij bosjes erbij neervalt. De Seals, en de overige strijdkrachten van het Amerikaanse leger, worden wel heel glorieus in beeld gebracht, waardoor de film aanvoelt als een promotiefilm voor ‘Uncle Sam’. Net als de film een wervingsfilm is. De verhouding tussen Shabal en Christo is ook dubieus, aangezien laatstgenoemde Shabal steunt terwijl hij zelf niet gelooft in de overtuigingen van Shabal. En, wie probeert er onder te duiken op een enorme, patserige jacht? Ik ga ervan uit dat het niet de beste dekmantel is om ongezien te manoeuvreren. En waarom praten twee jeugdvrienden niet hun eigen oorspronkelijke taal met elkaar?
Door deze aspecten is Act of Valor een film die je voor deze vergrijpen kan afstraffen, en een halve ster eraf halen, of kunt belonen, en er een halve ster bijtellen, voor de aspecten die wel werken; de actiescenes en de geleverde strijd. Ik kies voor het laatste en zie deze missers maar door de vingers, want ondanks dit is Act of Valor toch vermakelijk.
This Movie Is Oke
3/5 

The Eagle (2011)

Een Romeinse officier in Groot-Brittannië trekt er, na eervol te zijn ontslagen uit het Romeinse leger, op uit om de Eagle, het symbool van eer van de Romeinen, te heroveren in het noorden van Groot-Brittannië.

Marcus Flavus Aquila is namelijk gewond geraakt op het slagveld en kan niet meer participeren in het Romeinse leger. Wanneer hij hoort dat de Eagle, die zijn overleden vader in handen had tot zijn dood, is gesignaleerd in Noord-Brittannië trekt hij erop uit, met zijn slaaf, om het object te heroveren. Deze slaaf heeft hij behoedt van een zekere dood en sindsdien is deze slaaf, Esca, zijn loyale onderdaan. Esca is zijn ouders verloren aan de hand van de Romeinen, maar omdat Marcus zijn redding was verbindt hij zijn lot, uit eer, aan dat van Marcus. Samen trekken zij erop uit om de Eagle te heroveren. Zodoende komen zij gedeserteerde Romeinse soldaten tegen en een stam van krijgers uit het Noorden. Deze stam zullen zij moeten overwinnen om de Eagle terug te krijgen.

Channing Tatum vertolkt de rol van Marcus Flavus Aquila en dat doet hij niet onverdienstelijk. Toegegeven, hij mist nog steeds de diepgang, veelzijdigheid en expressie die nodig is om ‘echt’ een goed acteur te zijn, maar hij slaat zeker geen modderfiguur. Dit is eigenlijk een van zijn betere rollen. Het grootste probleem dat onze protagonist heeft is dat hij wel, redelijk, sympathiek is, maar zijn doel allerminst. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor de onderdrukkers, ook als hij steun krijgt van een onderdrukte. Dat Esca, Jamie Bell, zijn lot aan dat van Marcus verbindt is nobel, maar ook niet meer dan dat. Hij doet dit omdat Marcus zijn leven heeft gered, dat is duidelijk, en om zijn eer terug te winnen. Maar, hoeveel eer valt er te behalen aan een zaak die, vooral voor Esca, weinig eervol is? Het draait namelijk om de eer en familienaam van dat van Marcus, iets waar Esca nou niet direct mee betrokken is. Dat maakt het geheel een beetje twijfelachtig en haalt de film, een beetje, onderuit. Vooral als Esca aangeeft wat de Romeinen zijn gezin en zijn volk hebben aangedaan en hij ook, in het begin van de film, duidelijk aangeeft dat hij Marcus ”niet kan uitstaan en tegen alles is waar Marcus voor staat”. Hoe geloofwaardig is het dan als hij samen met de protagonist ten strijde trekt? Wat ook apart was, is iets heel anders. Namelijk een scene met Donald Sutherland, die de rol van oom van Marcus vertolkt, waarin hij aangeeft ”niet meer tegen bloed en geweld te kunnen”, maar daarvoor doodleuk een gladiator duel bijwoont. Hmmmm..

Met de actie zit het wel goed en een aantal vechtscenes wordt mooi in beeld gebracht. Hierdoor is The Eagle, bij vlagen, een vermakelijke film, maar niet meer dan dat. 

This Movie Kinda Sucks 

2.5/5 

The Eagle (2011)
Een Romeinse officier in Groot-Brittannië trekt er, na eervol te zijn ontslagen uit het Romeinse leger, op uit om de Eagle, het symbool van eer van de Romeinen, te heroveren in het noorden van Groot-Brittannië.
Marcus Flavus Aquila is namelijk gewond geraakt op het slagveld en kan niet meer participeren in het Romeinse leger. Wanneer hij hoort dat de Eagle, die zijn overleden vader in handen had tot zijn dood, is gesignaleerd in Noord-Brittannië trekt hij erop uit, met zijn slaaf, om het object te heroveren. Deze slaaf heeft hij behoedt van een zekere dood en sindsdien is deze slaaf, Esca, zijn loyale onderdaan. Esca is zijn ouders verloren aan de hand van de Romeinen, maar omdat Marcus zijn redding was verbindt hij zijn lot, uit eer, aan dat van Marcus. Samen trekken zij erop uit om de Eagle te heroveren. Zodoende komen zij gedeserteerde Romeinse soldaten tegen en een stam van krijgers uit het Noorden. Deze stam zullen zij moeten overwinnen om de Eagle terug te krijgen.
Channing Tatum vertolkt de rol van Marcus Flavus Aquila en dat doet hij niet onverdienstelijk. Toegegeven, hij mist nog steeds de diepgang, veelzijdigheid en expressie die nodig is om ‘echt’ een goed acteur te zijn, maar hij slaat zeker geen modderfiguur. Dit is eigenlijk een van zijn betere rollen. Het grootste probleem dat onze protagonist heeft is dat hij wel, redelijk, sympathiek is, maar zijn doel allerminst. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor de onderdrukkers, ook als hij steun krijgt van een onderdrukte. Dat Esca, Jamie Bell, zijn lot aan dat van Marcus verbindt is nobel, maar ook niet meer dan dat. Hij doet dit omdat Marcus zijn leven heeft gered, dat is duidelijk, en om zijn eer terug te winnen. Maar, hoeveel eer valt er te behalen aan een zaak die, vooral voor Esca, weinig eervol is? Het draait namelijk om de eer en familienaam van dat van Marcus, iets waar Esca nou niet direct mee betrokken is. Dat maakt het geheel een beetje twijfelachtig en haalt de film, een beetje, onderuit. Vooral als Esca aangeeft wat de Romeinen zijn gezin en zijn volk hebben aangedaan en hij ook, in het begin van de film, duidelijk aangeeft dat hij Marcus ”niet kan uitstaan en tegen alles is waar Marcus voor staat”. Hoe geloofwaardig is het dan als hij samen met de protagonist ten strijde trekt? Wat ook apart was, is iets heel anders. Namelijk een scene met Donald Sutherland, die de rol van oom van Marcus vertolkt, waarin hij aangeeft ”niet meer tegen bloed en geweld te kunnen”, maar daarvoor doodleuk een gladiator duel bijwoont. Hmmmm..
Met de actie zit het wel goed en een aantal vechtscenes wordt mooi in beeld gebracht. Hierdoor is The Eagle, bij vlagen, een vermakelijke film, maar niet meer dan dat. 
This Movie Kinda Sucks 
2.5/5 

Enter Nowhere (2011)

Drie vreemdelingen vinden zich, om onverklaarbare redenen, terug in een hut in niemandsland. Alledrie weten zij niet waar zij zijn, of waarom ze daar zijn, maar daar komt snel verandering in.

Het gaat hier om Tom, Sam en Jody die een voor een bij de hut terechtkomen. Allen hebben zij geen idee hoe, wat of waarom ze er zijn en ook hebben zij alledrie een andere perceptie van de tijd waarin zij leven. Wanneer het geheel steeds vreemder wordt, pogen zij het mysterie op te lossen en hun welzijn te waarborgen.

Enter Nowhere zou zo een dubbele aflevering van The X-Files kunnen zijn. Er hangt een zweem van mysterie rond de film en dat geeft het wel een bepaalde charme. Waarom juist deze drie personen zich op dezelfde plek bevinden, is iets wat je als kijker zelf moet ervaren anders geef ik teveel prijs over het plot van de film. Het acteerwerk is degelijk; niet hoogstaand, maar goed genoeg om te boeien. In feite is het een geslaagde B-film, die vooral door de plotwendingen enerverend is om te aanschouwen. Wanneer het eind nadert worden alle knoopjes aan elkaar geknoopt en valt alles goed op zijn plek. Wel had de film wat meer pit kunnen gebruiken en wat meer enerverende scenes. Nu kabbelt het op sommige momenten een beetje voort. Toch is Enter Nowhere, door het script, een aardige film geworden.

This Movie Is Oke

3/5 

Enter Nowhere (2011)

Drie vreemdelingen vinden zich, om onverklaarbare redenen, terug in een hut in niemandsland. Alledrie weten zij niet waar zij zijn, of waarom ze daar zijn, maar daar komt snel verandering in.

Het gaat hier om Tom, Sam en Jody die een voor een bij de hut terechtkomen. Allen hebben zij geen idee hoe, wat of waarom ze er zijn en ook hebben zij alledrie een andere perceptie van de tijd waarin zij leven. Wanneer het geheel steeds vreemder wordt, pogen zij het mysterie op te lossen en hun welzijn te waarborgen.

Enter Nowhere zou zo een dubbele aflevering van The X-Files kunnen zijn. Er hangt een zweem van mysterie rond de film en dat geeft het wel een bepaalde charme. Waarom juist deze drie personen zich op dezelfde plek bevinden, is iets wat je als kijker zelf moet ervaren anders geef ik teveel prijs over het plot van de film. Het acteerwerk is degelijk; niet hoogstaand, maar goed genoeg om te boeien. In feite is het een geslaagde B-film, die vooral door de plotwendingen enerverend is om te aanschouwen. Wanneer het eind nadert worden alle knoopjes aan elkaar geknoopt en valt alles goed op zijn plek. Wel had de film wat meer pit kunnen gebruiken en wat meer enerverende scenes. Nu kabbelt het op sommige momenten een beetje voort. Toch is Enter Nowhere, door het script, een aardige film geworden.

This Movie Is Oke

3/5 

Shark Night (2011)

Een stel vrienden besluit een weekend te verblijven in het huis, aan het meer, van een van hen. Daar ontdekken zij dat haaien zich bevinden in het meer en dat leidt tot de nodige incidenten.

Wat een leuk weekendje weg zou moeten worden veranderd in een hel wanneer een van hen wordt aangevallen door een haai. In een poging het slachtoffer in veiligheid te brengen, en naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, zijn zij weer slachtoffer van een haaienaanval. Vanaf dan is het een gevecht voor de jongeren om veilig terug naar het vaste land te geraken.

Shark Night is de zoveelste film die draait om aantrekkelijke jongeren die onfortuinlijke dingen meemaken. Het is ook de zoveelste film waarin deze jongeren, veelal, fungeren als ‘eye-candy’, en het acteerwerk van secundair belang is. Niet dat het zo belangrijk is in dit soort films, want het gaat om het geweld en de uitvoering van de ‘slachting’ die zich moet voltrekken onder de jongeren. Als dat dan ook nog zwaar tegenvalt, dan blijft er bijster weinig over. Voor de haaien is teveel gebruik gemaakt van CGI, en zeker niet ten goede, en zij komen dan ook nooit realistisch, of wat dat betreft, geloofwaardig over. Dat de jongeren ook niet ‘likable’ zijn, is ook een doodzonde. Op een gegeven moment ben je aan het cheerleaden voor de haaien, opdat zij de jongeren zo snel mogelijk afslachten. Het idee achter waarom al deze haaien zich in het meer bevinden, en het doel dat zij dienen, is ook niet heel plausibel. Voeg dan ook maar het gebrek aan spanning, horror en enige opwinding eraan toe en je hebt een regelrechte zeperd.

This Movie Fucking Sucks

1.5/5 

Shark Night (2011)
Een stel vrienden besluit een weekend te verblijven in het huis, aan het meer, van een van hen. Daar ontdekken zij dat haaien zich bevinden in het meer en dat leidt tot de nodige incidenten.
Wat een leuk weekendje weg zou moeten worden veranderd in een hel wanneer een van hen wordt aangevallen door een haai. In een poging het slachtoffer in veiligheid te brengen, en naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, zijn zij weer slachtoffer van een haaienaanval. Vanaf dan is het een gevecht voor de jongeren om veilig terug naar het vaste land te geraken.
Shark Night is de zoveelste film die draait om aantrekkelijke jongeren die onfortuinlijke dingen meemaken. Het is ook de zoveelste film waarin deze jongeren, veelal, fungeren als ‘eye-candy’, en het acteerwerk van secundair belang is. Niet dat het zo belangrijk is in dit soort films, want het gaat om het geweld en de uitvoering van de ‘slachting’ die zich moet voltrekken onder de jongeren. Als dat dan ook nog zwaar tegenvalt, dan blijft er bijster weinig over. Voor de haaien is teveel gebruik gemaakt van CGI, en zeker niet ten goede, en zij komen dan ook nooit realistisch, of wat dat betreft, geloofwaardig over. Dat de jongeren ook niet ‘likable’ zijn, is ook een doodzonde. Op een gegeven moment ben je aan het cheerleaden voor de haaien, opdat zij de jongeren zo snel mogelijk afslachten. Het idee achter waarom al deze haaien zich in het meer bevinden, en het doel dat zij dienen, is ook niet heel plausibel. Voeg dan ook maar het gebrek aan spanning, horror en enige opwinding eraan toe en je hebt een regelrechte zeperd.
This Movie Fucking Sucks
1.5/5 

Intruders (2011)

Twee kinderen worden in de nacht bezocht door een wezen zonder gezicht. Die heeft de intentie om hun gezicht te stelen.

Deze twee kinderen zijn Juan en Mia. Juan is Spaanstalig en Mia is een Engels. Doordat zij allebei een doos vinden, met daarin het verhaal van Hollowface, ontwaken zij dit figuur en is hij erop gebrand om hun gezicht te stelen. Dit wezen steelt namelijk gezichten die op het gezicht van hem leken of gezichten die hem trekken. De ouders van de kinderen, merken de verandering in gedrag van hun kinderen en dat deze s’nachts doodangsten uitstaan. Wanneer zij zelf ook geconfronteerd worden met Hollowface zetten zij alles in werking om hun kinderen te beschermen.

Intruders is een bijzonder onevenwichtige film. Dat de film ook nergens spannend of eng wordt, maakt het er ook niet beter op. Intruders is typisch zo een film die niet weet wat het wilt zijn. Wilt de film een horror zijn of wilt het een thriller zijn? Voor beide genres schiet de film tekort. Het wezen is alles behalve eng en de sfeer die opgeroepen wordt is eerder saai, dan spannend. Dat Hollowface bij het ene kind een heftig CGI wezen is en bij het andere een menselijkere vorm heeft, is ook puzzelend. Wanneer alles bij elkaar komt snap je als kijker dat het komt door de imaginatie van de kinderen, maar voor de film zelf is het niet erg logisch. Een vaste verschijningsvorm had veel beter op zijn plaats geweest.

De film is wel interessanter omdat er een Nederlandse inspeelt; namelijk Carice van Houten, die de moeder speelt van Mia. Daardoor ga je toch wat oplettender ernaar kijken. En dan gaat Carice haar rare Engelse accent wel opvallen. Ze acteert zeker niet slecht, maar het is nou niet zo dat zij zich echt kan onderscheiden in deze rol. Clive Owen, die de vader van Mia speelt, heeft weleens in betere films gespeeld. Ik vraag mij af of hij het script goed door heeft gelezen, anders had hij zich niet verbonden aan deze film of ervan afgezien. De film is gewoon niet enerverend, het script is zwak en er zit geen spanning in. Een heel matige film.

This Movie Sucks

2/5 

Intruders (2011)
Twee kinderen worden in de nacht bezocht door een wezen zonder gezicht. Die heeft de intentie om hun gezicht te stelen.
Deze twee kinderen zijn Juan en Mia. Juan is Spaanstalig en Mia is een Engels. Doordat zij allebei een doos vinden, met daarin het verhaal van Hollowface, ontwaken zij dit figuur en is hij erop gebrand om hun gezicht te stelen. Dit wezen steelt namelijk gezichten die op het gezicht van hem leken of gezichten die hem trekken. De ouders van de kinderen, merken de verandering in gedrag van hun kinderen en dat deze s’nachts doodangsten uitstaan. Wanneer zij zelf ook geconfronteerd worden met Hollowface zetten zij alles in werking om hun kinderen te beschermen.
Intruders is een bijzonder onevenwichtige film. Dat de film ook nergens spannend of eng wordt, maakt het er ook niet beter op. Intruders is typisch zo een film die niet weet wat het wilt zijn. Wilt de film een horror zijn of wilt het een thriller zijn? Voor beide genres schiet de film tekort. Het wezen is alles behalve eng en de sfeer die opgeroepen wordt is eerder saai, dan spannend. Dat Hollowface bij het ene kind een heftig CGI wezen is en bij het andere een menselijkere vorm heeft, is ook puzzelend. Wanneer alles bij elkaar komt snap je als kijker dat het komt door de imaginatie van de kinderen, maar voor de film zelf is het niet erg logisch. Een vaste verschijningsvorm had veel beter op zijn plaats geweest.
De film is wel interessanter omdat er een Nederlandse inspeelt; namelijk Carice van Houten, die de moeder speelt van Mia. Daardoor ga je toch wat oplettender ernaar kijken. En dan gaat Carice haar rare Engelse accent wel opvallen. Ze acteert zeker niet slecht, maar het is nou niet zo dat zij zich echt kan onderscheiden in deze rol. Clive Owen, die de vader van Mia speelt, heeft weleens in betere films gespeeld. Ik vraag mij af of hij het script goed door heeft gelezen, anders had hij zich niet verbonden aan deze film of ervan afgezien. De film is gewoon niet enerverend, het script is zwak en er zit geen spanning in. Een heel matige film.
This Movie Sucks
2/5 

The Innkeepers (2011)

Claire & Luke zijn vastbesloten om te achterhalen welke gebeurtenissen zich hebben afgespeeld in de herberg waar zij werken. Zij zijn van mening dat de herberg bezeten is en willen de ware aard hiervan ontdekken voordat de herberg sluit.

De eigenaar is namelijk van plan om de herberg over een aantal dagen te sluiten en Claire en Luke zijn werkzaam tijdens de laatste dagen hiervan. Zij proberen te achterhalen wat de ware toedracht was van de dood van Madeline O’ Malley, een gast die er verbleef, en of zij nog rondspookt in het huis. Met allerlei apparatuur proberen zij contact te maken met Madeline. Wanneer er ook nog 2 vreemde gasten inchecken begint de ware toedracht van het verhaal zich te ontrafelen.

The Innkeepers kent 4 aktes en wordt gedurende deze aktes langzaam opgebouwd. Eerst worden we geïntroduceerd aan de medewerkers van de herberg, daarna aan het verhaal Madeline O’ Malley, dan volgen de ontdekkingen van de twee, zeg maar Claire, en dan de epiloog. Zodoende kent de film wel een goede indeling en volgt het script deze dan ook. Het grappige van de film is dat Luke een eigen website heeft waar hij bezeten gebouwen behandeld en wat zich in die gebouwen hebben afgespeeld. Hij vormde ook de stimulans voor Claire om geïnteresseerd te raken in dit soort verhalen. Dat Claire zich dus ontpopt als degene van de twee met de meeste lef en moed, vind ik wel grappig. Vooral omdat traditioneel toch van de man verwacht wordt dat hij heldhaftiger is en de vrouw beschermt. Wanneer Luke daarom, heel bang, de herberg verlaat, verscheen er wel een lach op mijn gezicht. 

Claire, Sara Paxton, is het type wat je kan verwachten in horrors. Dat wil zeggen: bang, maar kan het toch niet laten om op onderzoek uit te gaan. That’s how you get yourself killed, maar goed, als de protagonist bij de start van de film denkt: ”fuck it, I’m out”, dan is de film natuurlijk meteen afgelopen. Sara Paxton is goed gecast als kwetsbare, fragiele meid die niet weet wat zij met haar leven aan moet. Ze is teleurgesteld in haarzelf, dat ze gestopt is met studeren, en is een beetje zoekende. Haar tegenspeler Luke, Pat Healy, is een nerd die Claire wilt imponeren met zijn website en zijn verhalen, hij zou de geest van Madeline O’ Malley hebben gezien, omdat hij haar eigenlijk wel ziet zitten.

The Innkeepers is een film die goed in elkaar steekt, een aantal goede schrikmomenten bevat en ook boeiend is om te aanschouwen. De sfeer die gezet wordt draagt daar ook wel aan toe. De oude herberg, de krakende trappen en houtwerk, het medium die Claire steeds meer paranoïde maakt. Ik keek er even vanop dat Kelly McGillis, Charlie het liefje van Tom Cruise speelde in Top Gun. Zo zie je maar, dat de tijd wacht op niemand. Ze wordt door Luke ook omschreven als een ”actrice die niet meer relevant is en moeite heeft dat te accepteren”, wat vrij ironisch is. Misschien is dit een, bewuste, knipoog naar haar eigen carrière. Hoe dan ook, ze heeft wel een vermakelijke rol als actrice die haar roeping heeft gevonden als medium. Al deze elementen maken The Innkeepers een onderhoudende film, die zeker de moeite waard is.

This Movie Is Nice

3/5 

The Innkeepers (2011)
Claire & Luke zijn vastbesloten om te achterhalen welke gebeurtenissen zich hebben afgespeeld in de herberg waar zij werken. Zij zijn van mening dat de herberg bezeten is en willen de ware aard hiervan ontdekken voordat de herberg sluit.
De eigenaar is namelijk van plan om de herberg over een aantal dagen te sluiten en Claire en Luke zijn werkzaam tijdens de laatste dagen hiervan. Zij proberen te achterhalen wat de ware toedracht was van de dood van Madeline O’ Malley, een gast die er verbleef, en of zij nog rondspookt in het huis. Met allerlei apparatuur proberen zij contact te maken met Madeline. Wanneer er ook nog 2 vreemde gasten inchecken begint de ware toedracht van het verhaal zich te ontrafelen.
The Innkeepers kent 4 aktes en wordt gedurende deze aktes langzaam opgebouwd. Eerst worden we geïntroduceerd aan de medewerkers van de herberg, daarna aan het verhaal Madeline O’ Malley, dan volgen de ontdekkingen van de twee, zeg maar Claire, en dan de epiloog. Zodoende kent de film wel een goede indeling en volgt het script deze dan ook. Het grappige van de film is dat Luke een eigen website heeft waar hij bezeten gebouwen behandeld en wat zich in die gebouwen hebben afgespeeld. Hij vormde ook de stimulans voor Claire om geïnteresseerd te raken in dit soort verhalen. Dat Claire zich dus ontpopt als degene van de twee met de meeste lef en moed, vind ik wel grappig. Vooral omdat traditioneel toch van de man verwacht wordt dat hij heldhaftiger is en de vrouw beschermt. Wanneer Luke daarom, heel bang, de herberg verlaat, verscheen er wel een lach op mijn gezicht. 
Claire, Sara Paxton, is het type wat je kan verwachten in horrors. Dat wil zeggen: bang, maar kan het toch niet laten om op onderzoek uit te gaan. That’s how you get yourself killed, maar goed, als de protagonist bij de start van de film denkt: ”fuck it, I’m out”, dan is de film natuurlijk meteen afgelopen. Sara Paxton is goed gecast als kwetsbare, fragiele meid die niet weet wat zij met haar leven aan moet. Ze is teleurgesteld in haarzelf, dat ze gestopt is met studeren, en is een beetje zoekende. Haar tegenspeler Luke, Pat Healy, is een nerd die Claire wilt imponeren met zijn website en zijn verhalen, hij zou de geest van Madeline O’ Malley hebben gezien, omdat hij haar eigenlijk wel ziet zitten.
The Innkeepers is een film die goed in elkaar steekt, een aantal goede schrikmomenten bevat en ook boeiend is om te aanschouwen. De sfeer die gezet wordt draagt daar ook wel aan toe. De oude herberg, de krakende trappen en houtwerk, het medium die Claire steeds meer paranoïde maakt. Ik keek er even vanop dat Kelly McGillis, Charlie het liefje van Tom Cruise speelde in Top Gun. Zo zie je maar, dat de tijd wacht op niemand. Ze wordt door Luke ook omschreven als een ”actrice die niet meer relevant is en moeite heeft dat te accepteren”, wat vrij ironisch is. Misschien is dit een, bewuste, knipoog naar haar eigen carrière. Hoe dan ook, ze heeft wel een vermakelijke rol als actrice die haar roeping heeft gevonden als medium. Al deze elementen maken The Innkeepers een onderhoudende film, die zeker de moeite waard is.
This Movie Is Nice
3/5 
free counters